دردهای خفته دل


	خدایا اندیشه و ... خدایا اندیشه و احساس مرا در سطحی پایین میار که زرنگی های حقیر و پستی های نکبت بار و پلید این شبه آدم های اندک را متوجه شوم. چه دوست تر می دارم بزرگواری گولخور باشم تا همچون اینان کوچکواری گول زن. دکتر علی شریعتی \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388 \|


	یار دبستانی یار دبستانی من با من و همراه منی چوب الف بر سر ما بغض من و آه منی حک شده اسم من و تو رو تن این تخته سیاه ترکه بیداد و ستم مونده هنوز رو تن ما دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش خوب اگه خوب بد اگه بد مرده دلای آدماش دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه یار دبستانی من با من و همراه منی چوب الف بر سر ما بغض من و آه منی \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در یکشنبه هفتم تیر 1388 \|


	قدرت -من قدرت خواستم و خدا مشکلاتی در سر راهم قرار داد تا قوی شوم. -من جرات خواستم و خدا موانعی سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم. -من عشق خواستم و خدا افرادی به من نشان داد که نیازمند کمک بودند. من به هر چه که خواستم نرسیدم ......، اما به هرچه که نیاز داشتم دست یافتم بر گرفته از وبلاگ http://www.besoyemahtab.blogfa.com/ \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388 \|


	فقط خداست امروز میخوام بگم توی زندگی اگه آدم با خدا باشه بهتر از اینه که ناخدا باشه. یعنی باید توی هر کاری اول ببینی خدای درون ات چی میگه.اگرتنها ترین تنها بشی بازهم خدایی هست اوجانشین تمام نداشتنی های توست.در واقع اعتقاد به این مسئله که: "وقتی در راه سعادت همسایه ات تلاش میکنی در حقیقت برای خوشبختی خودت سعی کرده ای‌‌" باعث میشه همیشه تو هر کاری نیت خودت رو بسنجی. هر چند من توی این مدت خیلی از این مسئله ضربه خوردم. با نیت درست کاری رو انجام دادم ولی مسئله ساز شده. ولی با این حال نیت ات باید درست باشه و وجدانی رفتار کنی به هر صورت مشکلات همیشه هست.پس در هر شرایطی یادمون باشه که: مشکلات خودت رو با مداد بنویس پاک کن را به دست خدا بسپار \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388 \|


	دنیا دوروز دنیا دوروز است :یک روز با تو ویک روز بر علیه تو.روزی که باتوست مغرور نباش وروزی که برعلیه توست صبور باش هر دو پایان پذیرند . \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388 \|


	مرگ انسانیت از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل از همان روزی که فرزندان آدم زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند آدمیت مرده بود بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب گشت وگشت قرن ها از مرگ آدم هم گذشت ای دریغ آدمیت بر نگشت قرن ما روزگار مرگ انسانیت است سینه دنیا ز خوبی ها تهی است صحبت از آزادگی ،پاکی، مروت ، ابلهی ست صحبت از عیسی و موسی و محمد نابجاست قرن موسی چومبه هاست روزگار مرگ انسانیت است: من که از پژمردن یک شاخه گل ، از نگاه ساکت یک کودک بیمار، از فغان یک قناری در قفس ، از غم یک مرد در زنجیر ، حتی قاتلی بر دار- اشک در چشمان و بغضم در گلوست وندرین ایام ، زهرم در پیاله ، اشک و خونم در سبوست مرگ او را از کجا باور کنم؟ صحبت از پژمردن یک برگ نیست وای جنگل را بیابان میکنند دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند صحبت از پژمردن یک برگ نیست فرض کن : مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست فرض کن : یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست فرض کن: جنگل بیابان بود از روز نخست در کویری سوت و کور ، در میان مردمی با این مصیبتها صبور، صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق، گفتگو از مرگ انسانیت است! \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 \|


	مؤمن امام على(علیه السلام): «مؤمن شادمانى اش در صورت و اندوهش در دل است. سینه اى گشاده و نفسى فروتن دارد. بالانشینى را کراهت دارد... سکوتش طولانى و اوقاتش مشغول است، شاکر و شکیبا است \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387 \|


	راز موقع دوستی اگر می‌خواهید در زندگی دوستان وفادار و یاران غمخوار داشته‌باشید، کم و خیلی دیر با مردم دوست شوید . راز موقع دوستی را زمان دشمنی ابراز کردن؛ دور از جوانمردی انسانیت و مردانگی است.موضوعی که به من لطمه زد. معنی ناب کلام "دوست" را نیز فهمیدیم \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387 \|


	نیرنگ خیلی خسته ام از این داستان تکراری هر یار اهل نیرنگ هر دوست اهل حیله با پشت خورده خنجر موندم تو این قبیله خیلی خسته ام از این داستان تکراری \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه دهم اسفند 1387 \|


	تا تو مرا بد تا تو مرا بد خواهی و خود را نیک ، نه مرا بد آید و نه تو را نیک . آدم هايي هستند مثل قطار شهر بازي، که از بودن با آنها لذت مي بريد، اما به جايي نمي رسيد بی‌ دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست یارب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل به کلافی بفروشیم و خریداری نیست فکر بهبود خود‌ ای دل بکن از جای دگر که اندر این شهر طبیب دل بیماری نیست \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه دهم اسفند 1387 \|


	دیر سالی‌ دیر سالی‌ است که هر سپیده دم به شوق شروع دوباره از خواب بیدار میشوم ولی‌ هر روز با دلی‌ شکسته به سوی آسمان نگاه می‌کنم و پیش خود میگویم عجب صبری خدا دارد عجب صبری خدا دارد عجب صبری خدا دارد عجب صبری خدا دارد \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در جمعه نهم اسفند 1387 \|


	ای کاش هیچ چیزی تو دنیا بالاتر از پاکی‌ نیست.بیخودی این همه عمرو تباه کردم. خدایا تو کمکم کن. و از همه مهمتر این که‌ ای کاش زود قضاوت نمیکردیم.‌ای کاش به این راحتی‌ تهمت نمیزدیم. ای کاش مسولیت کارهای خودمون رو به عهده میگرفتیم \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در جمعه دوم اسفند 1387 \|


	محکمهٔ الهی‌ دیشب که من حسابی‌ خسته بودم همینجوری چشامو بسته بودم سیاهی‌ چشام یه لحظه سر خورد یه دفعه مثل مرده ها خوابم برد تو خواب دیدم محشر کبری شده محکمهٔ الهی‌ بر پا شده خدا نشسته مردم از مرد و زن ردیف ردیف مقابلش وایسادن چرتکه گذاشته و حساب می‌کنه به بنده هاش عتاب خطاب می‌کنه میگه چرا این همه لج می‌کنید؟ راهتونو بیخودی کج می‌کنید؟ آیه فرستادم که آدم بشید با دلخوشی‌ کنار هم جمع بشید دلهای غم گرفته رو شاد کنید با فکرتون دنیا رو آباد کنید عقل دادم برید تدبر کنید نه اینکه جای عقل رو کاه پر کنید من بهتون چه قدر ماشالا گفتم نیافریده بارک ا... گفتم من که هوا تونو همیشه داشتم حتی‌ یه لحظه گشنه تون نزاشتم اما شما بازی نکرده باختید نشستید و خدای جعلی‌ ساختید هر کدوم از شما خودش خدا شد از ما و آیه های ما جدا شد یه جو زمین و این همه شلوغی‌؟ این همه دین و مذهب دروغی‌؟ حقیقتا شما ها خیلی‌ پستین... خر نباشین گاو رو نمی پرستین از توی جمع یکی‌ بلند شد ایستاد بلند بلند هی‌ صلوات فرستاد از اون قیافه های حق به جانب هم از خودی شاکی‌ هم از اجانب گفت چرا هیشکی‌ روسری سرش نیست؟ پس چرا هیشکی‌ پیش همسرش نیست؟ چرا زنا اینجوری بد لباسن؟ مردای غیرتی‌ کجا پلاسن؟ خدا بهش گفت بتمرگ حرف نزن اینجا که فرقی‌ ندارن مرد و زن یارو کنف شد ولی‌ از رو نرفت حرف خدا از تو گوشاش تو نرفت چشاش میچرخن نمیدونم چشه.. آهان می‌خواد یواشکی جیم بشه.. دید یه کمی‌ سرش شلوغه خدا یواش یواش شد از جماعت جدا با شکمی‌ شبیه بشکه نفت یهو سرش رو پایین انداخت و رفت قراول ها چند تا بهش ایست دادن یارو وانیساد تا جلوش وایسادن فوری در آورد واسشون چک کشید گفت ببرین وصول کنین خوش باشین دلم برای حوری ها لک زده دیر برسم یکی‌ دیگه تک زده اگه نرم حوریه دلگیر می‌شه تورو خودا بذار برم دیر میشه قراول حضرت حق دمش گرم با رشوه خیلی‌ کلون نشد نرم گوشای یارو رو گرفت تو دستش کشون کشون برد و یه جایی‌ بستش رشوه ی حاجی‌ رو ضمیمه کردن توی جهنم اونو بیمه کردن حاجیه داشت بلند بلند غر میزد داشت روی اعصابا تلنگر میزد خدا بهش گفت دیگه بس کن حاجی‌ یه خورده هم حبس نفس کن حاجی‌ این همه آدم رو معطل نکن بگیر بشین این همه کل کل نکن یه عالمه نامه داریم نخونده تازه هنوز کرات دیگه مونده نامه ی تو پر از کارای زشته کی‌ به تو گفته جات توی بهشته؟؟؟ بهشت جای آدمای باحاله ولت کنم بری بهشت؟محاله یادته که چه قدر ریا میکردی؟ بنده های ما رو سیاه میکردی؟؟؟؟ تا یه نفر دور و ورت می دیدی... چه قدر ولاالضالین...و میکشیدی؟؟؟؟ این همه که روضه و نوحه خوندی یه لقمه نون دست کسی‌ رسوندی؟ خیال میکردی ما حواسمون نیست؟ نظم و نظام هستی کشکی‌ کشکیست؟ هر کاری کردی بچه ها نوشتن می‌خوای خودت برو ببین تو زونکن خلاصه وقتی‌ یارو فهمید اینه بازم درست نمیتونست بشینه کاسه صبرش یه دفعه سر میرفت تا فرصتی‌ گیر میاورد در میرفت قیامته اینجا عجب جاییه جاتون خالی‌ خیلی‌ تماشاییه از یه طرف کلی‌ کشیش آوردن کشون کشون همه رو پیش آوردن گفتن اینارو که قطار کردن بیچاره ها مگه چی‌ کار کردن؟ 'ماموره گفت میگم بهت من الان مفسد فی الارض که میگن همین هان.. گفت که اینا بهشت فروشی‌ کردن بی‌ پدرا خدا رو جوشی‌ کردن به نام دین حسابی‌ خوردن اینها کفر خدا رو در آوردن اینها بد جوری جان دارک رو اینا چزوندن زنده تویه آتیش اونو سوزوندن روی زمین خدایی‌ پیشه کردن خون گالیله رو تو شیشه کردن اگه بهش بگی‌ کلاهتو صاف کن بهت میگه بشین و اعتراف کن همیشه در حال نظاره بودن... شما بگو اینها چی‌ کاره بودن؟؟؟؟ خیام اومد یه بطری هم تو دستش رفت و گرفت یه گوشه ای نشستش حاجی‌ بلند شد با صدای محکم گفت این آقا باید بره جهنم خودا بهش گفت تو دخالت نکن به اهل معرفت جسارت نکن بگو چرا به خون این هلاکی‌؟؟ این که نه مدعی‌ داره نه شاکی‌... نه گرد وخاک کرده و نه هیاهو نه عربده کشیده و نه چاقو... نه مال این نه مال اونو برده فقط عرق خریده رفته خورده آدم خوبیه هواشو داشتم اینجا خودم براش شراب گذاشتم... یهو شنیدم ایست خبردار دادن.. .نشسته ها بلند شدن وایسادن حضرت اسرافیل از اون ور اومد رفت روی چارپایه و چند تا صور زد دیدم دارن تخت روون میارن فرشته ها رو دوششون میارن مونده بودم که این کیه خدایا تو محشر این کارا چیه؟؟؟خدایا... فکر میکنید داخل اون تخت کی‌ بود؟؟؟ الان میگم یه لحظه اسمش چی‌ بود؟ اونی‌ که تو دنیا مثل توپ صدا کرد همونی‌ که این لامپ هارو اختراع کرد همونی‌ که کارش عالی‌ بود اون دیگه.. بگید بابا توماس ادیسون دیگه... خدا بهش گفت دیگه پایین نیا یه راست برو بهشت پیش انبیا وقتو تلف نکن توماس زود برو به هر وسیله ای اگر بود برو از روی پل نری یه وقت می افتی‌ میگم هوایی‌ ببرند و مفتی‌ باز حاجی‌ ساکت نتونست بشینه گفت آخه مفهوم عدالت اینه؟ توماس ادیسون که مسلمون نبود این بابا اهل دین و ایمون نبود نه روضه رفته بود نه پای منبر نه میدونست که شمر چیه...نه خنجر یه رکعت هم نماز شب نخونده شب رو با سیم میماش به صبح رسونده حرفای یارو که به اینجا رسید خدا یه آهی‌ از ته دل کشید حضرت حق خودش رو جابجا کرد یه کم به این حاجی‌ نیگا نیگا کرد... از اون نگاه های عاقل اندر... سفیهشو باید بیارم اینور با اینکه خیلی خیلی‌ خسته هم بود خطاب به بنده هاش دوباره فرمود شما عجب کله خرایی‌ هستید بابا عجب جونورایی‌ هستید شمر اگه بود آدولف هیتلر هم بود... خنجر اگر بود ...گیوتین هم بود حیفه که آدم خودشو پیر کنه و سوزنش فقط یه جا گیر کنه میگید توماس من مسلمون نبود اهل نماز و دین و ایمون نبود اولا از کجا میگید این حرفو؟ در بیارید کله زیر برفو اون منو بهتر از شما شناخته دلیلشم این چیزایی‌ که ساخته درسته گفته ام عبادت کنید نگفته ام به خلق خدمت کنید؟؟؟ توماس نه بمب ساخته نه جنگ کرده دنیا رو هم کلی‌ قشنگ کرده من که یکی‌ چراغ بیشتر نداشتم اونم توی آسمون کار گذاشتم توماس تو هر اتاق چراغ روشن کرد نمیدونید چه قدر به من کمک کرد... تو دنیا هیچ کی‌ بی‌ چراغ نبوده یا اگرم بوده تو باغ نبوده ...خدا برای حاجی‌ آتش افروخت دروغ چرا یه کم براش دلم سوخت طفلی‌ تو باورش چه قصرا ساخته اما به اینجا که رسیده باخته یکی‌ میاد یه هاله ای باهاشه چه قدر بهش میاد فرشته باشه اومد رسید و دست گذاشت رو دوشم دهانشو آورد کنار گوشم گفت تو که کلت پر قورمه سبزیست وقتی‌ نمیدونی‌ بپرسی‌ بد نیست اون که نشسته یک مقام والاست مترجمه رفیق حق تعالی‌ست خود خدا که نیست نمایندشه مورد اعتمادشه بندشه خدای لم یلد که دیدنی‌ نیست صداش با این گوشا شنیدنی‌ نیست شما زمینیا همش همینید اونور میزی رو خدا می‌بینید همین جوری میخواست بلند شه نم نم گفت که پاشو باید بری جهنم وقتی‌ دیدم منم گرفتار شدم داد کشیدم، یه دفعه بیدار شدم سراینده:خلیل جوادی \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387 \|


	آدمک آدمک آخر دنياست بخنــــد آدمک مرگ همين جاست بخنــد دست خطــي که تو را عـاشق کرد شوخي کاغــذي ماست بخنــد آدمک خر نشــوي گريه کني ! کل دنيا ســراب است بخنــد آن خدايي که بزرگش خواندي به خدا مثل تو تنهاست بخنـد .... ! \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه بیست و ششم بهمن 1387 \|


	زندگی رو باختی دل من دل من دیگه خطا نکن با غریبه ها وفا نکن زندگی رو باختی دل من مردم و شناختی دل من تا به کی سرا پا حقیقتی تا به کی خراب محبتی همنشین این و اون میشی خسته و پریشان و خون میشی دشتی وقتی تو کویر میشه مرغ آرزوت اسیر میشه روبرو سراب پشت سر خراب زندگی رو باختی دل من مردم و شناختی دل من توی خون نشستی دل من بی صدا شکستی دل من \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در دوشنبه هفتم بهمن 1387 \|


	آدمی مفلس وآواره آدمی مفلس و آواره و بیكاره و بی چاره شبی رفت به صد شوق و به صد شور، بسی خرم و مسرور ، پی سور در آن خانه كه آن جشن به پا بود همه چیز به جا بود ، غرض سور ؛ به راه بود و چون آن سورچران نیز در آن معركه سر كرد نظر كرد بدید آنكه بسی هلهله بر پاست ، بگفت : آنچه دلم خواست در اینجا همه بر جاست ، خورشهای گواراست ، كه چیده ز چپ و راست پلو های محیاست كه در پیش نظر هاست ؛در آن گوشه كه حلواست ؛ در تا كاسه مرباست كه به از گز اعلاست ... غرض هر چه كه اینجاست اگر پونه و نعناست اگر كشك و اگر ماست همه باب دل ماست همین جاست كه بایست توی معده خود باز كنم جای چهل روز غذا را ! هر طرف دید خوراكی همه را تند كشید او به جلو ز پلو هم ز چلو تا كه چنان بادكنك معده او گشت پر از باد و شكم كرد ورم باز هم او خسته نمی شد ز پلو خوردن و القصه ز بس در پی هم خورد به ناگه تركید آخر و چو صاحب منزل شد از این واقعه آگاه بیفتاد به فریاد و بزد داد سرسورچرانها كه ایا مردم پر خواره یكی از رفقا شد شكمش پاره هر آنكس كه به من یك نخ و سوزن بدهد تا كه بدوزم شكمش را دهمش باز یكی قاب پلو تا بخورد با خورش اینجا و كند شكر خدا را ! زین سخنها خود آن مرد شكم پاره در آن حال كه یك دست به روی شكم پاره خود داشت بشد شاد و بزد داد كه در جیب خودم هست نخ و سوزن اگر قاب پلو را به خود من بنمایید عطا ، جان شما ، بیشتر از حد متشكر شوم این لطف شما را !!! \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در جمعه چهارم بهمن 1387 \|


	کبوتر وقتي كبوتري شروع به معاشرت با كلاغها مي كند پرهايش سفيد مي ماند ولي قلبش سياه ميشود دوست داشتن كسي كه لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه بیست و هشتم دی 1387 \|


	گفتم نرو گفتم نرو پرپر میشم گفتی: میخوام رها باشم گفتم: آخه عاشق شدم گفتی:میخوام تنها باشم گفتم: دلم گفتی: بسوز گفتی: یه عمری باز هنوز گفتم: پس عمرم چی میشه گفتی: هدر شد شب و روز گفتم: آخه داغون میشم گفتی: به من خوش میگذره گفتم: بیا چشمام تویی گفتی: آخر کی میخره گفتم: منو جنس میبینی؟ گفتی: آره بی قیمتی گفتم: یه روز کسی بودم با من نکن بی حرمتی گفتم: صدام میمیره باز گفتی: با درد بسوز بساز گفتم : حالا که پیر شدم گفتی: که از تو سیر شدم گفتم: تمنا میکنم گفتی: میخوام خردت کنم گفتم: بیا بشکن تنو گفتی: فراموش کن منو \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه بیست و چهارم دی 1387 \|


	ای خروس ای خروس بی محل آواز کن چشم بر بند و بالی باز کن شد زمین لبریز مسکین و یتیم ما گرفتار کدامین هیأتیم \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در یکشنبه بیست و دوم دی 1387 \|


	عشقت را باز گو مکن عشقت را هرگز باز گو مکن عشقی که به زبان نیاید مثل نسیم ملایم ساکت و نامرئی میگذرد و همه چیز را بر سر راه خود تکان میدهد من عشقم را به زبان آوردم و قلبم را برای او گشودم سرد و لرزان با ترسی مرگبار و او رفت........ بعدها مسافری بر سر راهش پیدا شد ساکت و نامرئی مثل باد و او عشق این مسافر را پذیرفت نه هرگز عشقت را باز گو مکن \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه هفدهم دی 1387 \|


	غریب است غريب است دوست داشتن.وعجيب تر از آن است دوست داشته شدن... وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد ... ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده ؛ به بازيش مي‌گيريم هرچه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي رحم ‌تر . تقصير از ما نيست ؛ تماميِ قصه هايِ عاشقانه، اينگونه به :((گوشمان خوانده شده‌اند )) \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه هفدهم دی 1387 \|


	ای گل تازه ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است رفتن اولاست زکوی تو ستادن غلط است دگری جز تو مرا این همه آزار نکرد آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خویش ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در دوشنبه شانزدهم دی 1387 \|

گریه گنجشک

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت، فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي‌گفت: مي‌آيد، من تنها گوشي هستم كه غصه‌هايش را مي‌شنود و يگانه قلبي‌ام كه دردهايش را در خود نگه مي‌دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه‌اي از درخت دنيا نشست.

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:

"با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست". گنجشك گفت: لانه كوچكي داشتم، آرامگاه خستگي‌هايم بود و سرپناه بي كسي‌ام.

تو همان را هم از من گرفتي. اين توفان بي موقع چه بود؟ چه مي‌خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند.

خدا گفت: ماري در راه لانه ات بود. خواب بودي. باد را گفتم تا لانه‌ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمين مار پر گشودي. گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود. خدا گفت: و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني‌ام بر خاستي.

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه‌هايش ملكوت خدا را پر كرد.

|+| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387 |


	وب لاگ آقا فرید بر گرفته از قسمت پیام های وب لاگ آقا فرید این رادر یک بلاگ پیداش کردم ولی حال کردم بس فراوان. حرف زد باهام. با تو چی؟ سلام فاحشه تعجب کردی!؟… میدانم در کسوت مردان آبرومند، اندیشیدن به تو رسم، و گفتن از تو ننگ است! اما میخواهم برایت بنویسم شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه نان! چه گناه کبیره ای…! میدانم که میدانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام راستی روسپی! از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو، زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیاورد رگ غیرت اربابان بیرون می زند !!اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است ! مگر هر دو از یک تن نیست؟ مگر هر دو جسم فروشی نیست؟ تن در برابر نان ننگ است بفروش ! تنت را حراج کن… من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب میزنند به قیمت دنیایشان شرفت را شکر که اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین شنیده ام روزه میگیری، غسل میکنی، نماز میخوانی، چهارشنبه ها نذر حرم امامزاده صالح داری، رمضان بعد از افطار کار می کنی، محرم تعطیلی. من از آن میترسم که روزی با ظاهری عالمانه، جمعه بازار دین خدا را براه کنم، زهد را بساط کنم، غسل هم نکنم، چهارشنبه هم به حرم امامزاده صالح نروم، پیش از افطار و پس از افطار مشغول باشم، محرم هم تعطیل نکنم! فاحشه!!!… دعایم کن! \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387 \|


	.((تولستوی فرق انسان و سگ در آنست که اگر به سگی غذا بدهی هرگز تو را گاز نخواهد گرفت.((تولستوی)) \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در یکشنبه هفدهم آذر 1387 \|

مسافر

**مسافر**
مسافری با یک الاغ، یک خروس و در دست داشتن چراغ روغنی مسافرت می کرد. شبی او در جنگل سکونت کرد. چراغ روغنی را روشن کرد، اما ناگهان باد تندی آمد و چراغ را خاموش کرد. در تاریکی حیوانات وحشی خروس را خوردند و الاغ نیز گم شد. مسافر بر بخت خود لعنت می فرستاد و نمی دانست باید چکار کند. صبح روز بعد، وی به دهکده ای رسید. روستاییان به وی گفتند که دیشب راهزنان در جنگل بودند. اگر چراغ روغنی خاموش نمی شد، راهزنان وی را می یافتند. اگر خروس توسط حیوانات خورده نمی شد، بانگ خروس توجه راهزنان را جلب می کرد و اگر الاغ گم نمی شد، صدایش پناهگاه مرد را مشخص می کرد. مسافر بعد از شنیدن این خبر، خود را خوشبخت ترین فرد دنیا دانست....

|+| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در سه شنبه پنجم آذر 1387 |


	One Last Goodbye One Last Goodbye وداع واپسین How I needed you How I grieve now you're gone In my dreams I see you I awake so alone چقدر به تو نیازمندم چه اندازه از رفتن تو غمگینم در رویاهایم می‌بینمت چه تنها برمی‌‌خیزم I know you didn't want to leave Your heart yearned to stay But the strength I always loved in you Finally gave way می‌دانم كه نمی‌خواستی بروی قلبت مشتاق ماندن بود اما آن قدرتی كه همیشه در تو دوست می‌داشتم بالاخره راه را برگزید Somehow I knew you would leave me this way Somehow I knew you could never stay And in the early morning light After a silent peaceful night You took my heart away And I grieve انگار می‌دانستم مرا اینگونه ترك می‌كنی انگار می‌دانستم كه هرگز نمی‌توانی بمانی و در نور آغازین صبح پس از شبی آرام و ساكت قلبم را خواهی برد و من اندوهگین می‌شوم In my dreams I can see you I can tell you how I feel In my dreams I can hold you And it feels so real در رویاهایم تو را می‌توانم ببینم می‌توانم احساسم را به تو بگویم در رویاهایم می‌توانم نگاهت دارم و این احساس چه اندازه واقعی می‌نماید I still feel the pain I still feel your love I still feel the pain I still feel your love من هنوز درد را حس می‌كنم هنوز عشق تو را احساس می‌كنم من هنوز درد را حس می‌كنم هنوز عشق تو را احساس می‌كنم Somehow I knew you could never, never stay And somehow I knew you would leave me And in the early morning light After a silent peaceful night You took my heart away I wished, I wished you could have stayed انگار می‌دانستم تو هرگز ، هرگز نمی‌توانستی بمانی و انگار می‌دانستم كه تركم خواهی كرد و در نور آغازین صبحگاه پس از شبی ساكت و آرام تو قلبم را شکستی آرزو می‌كنم (ای كاش) ، ای كاش تو می‌توانستی بمانی \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه دوم آذر 1387 \|


	دلم گرفته فقط همینو میتونم بگم الان \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در شنبه دوم آذر 1387 \|


	بهشت هیچ انسانی دوست ندارد بمیرد،اما همه آنها دوست دارند به " بهشت " بروند... اما ای انسانها... برای رفتن به " بهشت "... اول باید مرد !! \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در جمعه یکم آذر 1387 \|


	2 درس همیشه دو درس را در زندگی خود به یاد داشته باشید: ۱- جسارت در بیان عقیده ۲- جرأت در پذیرش اشتباه \|+\| نوشته شده توسط ارشام سزاوار در پنجشنبه سی ام آبان 1387 \|